تذكرة الشعراء ( فارسي ) — الصفحة ٣٥٩

[ « 104 » ] واصلى مروزى

شهنشاهى كه از خوان عطايش ابر نيسانى * بود با آن گهربخشى و احسان كمترين سايل

قد چرخ‌فلك همچون كمان از ثقل خم گردد * اگر روزى وغا اسباب جاهش را شود حامل

ز ابر عدل او يك قطره‌اى صد ره بود بهتر * از آن باران كه بارد سالها از آسمان وابل

مدبّر در امور دهر همچون عقل فعّال است * بود رأى متين او فعال خير را فاعل

بنا فرموده مأواى مطّلاى معلّايى * كه رشك جنّة المأوى بود در ديدهء عاقل

به تصوير گليمش چهرهء غلمان بود لايق * به جاروب حريمش طرّهء حوران بود مايل

ز خاكش برگرفته دست لطف ايزدى آرى * بنايى اين‌چنين مشكل بود خيزد ز آب و گل

چنان صافى بود كز بهر احوال درون او * نمىگردد دروديوار آن پيش نظر حايل

مگر در طينتش خاصيت فصل بهاران است * كه بشكفته است گلها بر دروديوار او اى دل

خط هركنج او در ديده همچون گنج اقبال است * اگر گنجد در او صاحبدلى باشد دلا مقبل

ز خطّ و خال اين خانه بود چون مصحف خوبى * در او شاه جهان باشد بسان آيت نازل

شه فغفورفر ، داراى دين ، باقى محمد خان * كه روح معدلت را آفتاب است و خدا را ظلّ

لواى عدل را افراخته ز انسان كه عقل كل * بود از ضبط وصفش با همه دانشورى عاطل

چو بزم‌آرا شود با گلرخان آن خسرو غازى * كواكب نقل مجلس گردد و مه ساغر محفل

فلك در مطبخش در كاسهء خور زعفران سايد * قرنفل از ثريّا آرد و ز انجم دهد فلفل

بنا فرمود قصرى را كه در خوبى چو او نبود * نه در چين و نه در ماچين نه در روم و نه در موصل

به مژگان بسته خوبان رشتهء اندازهء او را * روند اين‌سو و آن‌سو هرزمان چون عمر مستعجل

ز بهر نقش نقّاشان رنگ‌آميز او هردم * گرو برده همه‌وقت خيال از ساحر و بابل