تذكرة الشعراء ( فارسي ) — الصفحة ٣٤٥

[ « 101 » ] [ ولى دشت بياضى ]

و له فى النعت :

امّى لقبى كز انبيا اعلم بود * احمد نامى كه سرور عالم بود

زان سايه به او نبود همراه كه بود * محرم جايى كه سايه نامحرم بود

رباعى :

ماييم كه وادى غمت منزل ماست * ما از غم و غم سرشته ز آب و گل ماست

هرجا كه دلى است از براى غم توست * هرجا كه غمى است از براى دل ماست

و در اين قصيدهء رديف آتش ، گرمى طبع جوشش روشن گشته :

قصيده :

مرا ز نوگلى افتاد در جگر آتش * كه از فروغ رخش مىدهد خبر آتش

ز بيم آنكه نگردد ز تاب آهم آب * بدان رسيده كه از من كند حذر آتش

به جاى خاك ستمديدهء سموم فراق * چو شمع شب همه‌شب مىكند به سر آتش

تنم در آتش سوداى عشق سوخته است * كه دل نشان سمندر نهاده بر آتش

تو اضطراب تصوّر كنى و من از ذوق * بسان شعله درآيم ز شوق در آتش

مرا مسوز كه دارم به سينه مهر شهى * كه از تف غضبش گشته چون شرر آتش

امير جملهء مردان كه روز مهمانى * درون مطبخ قدرش كند قدر آتش

اگر در آب فتد عكس شعلهء غضبش * نهال باغ دهد لعل از اين ثمر آتش

به روز معركه‌اش چرخ بهر دفع گزند * نهد به جاى سپند آفتاب بر آتش

ز اعتدال هواى عدالتش چه عجب * اگر بر آب كند چون صبا گذر آتش

زهى به قصد شبخون خصم سوختنى * شرار قهر تو از فتنه بر زبر آتش

به آب تيغ تو يابد حرارتش تسكين * مخالف تو بود فى المثل اگر آتش

گر از مربّى لطف تو تربيت يابد * به بال شعله پرد همچو جانور آتش

كسى كه مهر تو دارد به دل چه غم دارد * اگر رود به مثل چون خليل در آتش

شها به لطف تو هنگامهء سخن گرم است * به طبع من كه از او مىدهد خبر آتش

به وقت چرب‌زبانى درون مجمر فكر * ز گرمى نفسم گشته تيزتر آتش

در آب شعله چو ماهى به سر تواند برد * فسون حفظ تو را گر كند ز بر آتش