تذكرة الشعراء ( فارسي ) — الصفحة ٢٢٠

[ « 32 » ] آدمى سمرقندى

نشان پاى سگِ تو ، گلى است در ديدن * ولى ز نازكى آن را نمىتوان چيدن

* * *

مردمىها ز سگش ، مردم چشمم ديده * مىتوان بود سگ مردم مردم‌ديده

* * *

پاى سگى كه ديده‌ام ، شب به در سراى او * بس‌كه به ديده سوده‌ام ، آبله كرده پاى او

* * *

ما « آدمى » به گفتهء عالم نمىشويم « 1 » * معلوم عالم است كه آدم نمىشويم « 2 »

و در اين غزل طوطى طبع لطيفش شكرافشانى نموده :

غزل :

بر سر قبرم چراغانى كه در شب مىنمود * درگرفته ز آتش دل استخوانى چند بود

گفتگوى عشقبازى اين زمان از من شنو * ز آنكه درس عشق از فرهاد و مجنون مىشنود

خواست شرح وصف زلفت در زبان آرد قلم * شد پريشان و برآمد از دماغ خامه دود

آن‌چنان بيمار شد نرگس ز چشم مست تو * بر رخت از ناتوانى چشم نتواند گشود

« آدمى » بود و به عالم ، يكدلى بىحاصلى * دلربايى ديد الحاصل كه آن را هم ربود

( 1 و 2 ) . در نسخهء استنساخ شده : ( شوم )