تذكرة الشعراء ( فارسي ) — الصفحة ١٩٦

[ « 20 » ] [ امين سمرقندى ]

حاجىبى اتاليق قوشچى ، خواندم . فرمودند كه : اگر در اين مطلع ، به جاى لفظ « زخم » كلمهء « تيغ » آيد ، هر آينه « 1 » معنا صافتر مىنمايد ! الحق هم ، چنين خواهد بود و اين غزل اقضى القضاة ، قاضى محمد صادق را تتبّع نموده‌اند .

مطلع :

چشم من و عارض نيكوى يار * تا چه كند چشم بد روزگار

تتبّع :

در صف روى تو ايا گلعذار * هست چو من هرطرفى صد هزار

مىرسدم سر به فلك از شرف * تا شده‌ام بر سر كويت غبار

سوختنم ز آتش تب بس نبود * هجر توام ساخته بريان دو بار

واى كه در پيش تو آخر رقيب * يافت به كام دل خود اعتبار

پيش لبش چند سخن اى « امين » * باش خموش وز خدا شرم‌دار

پوشيده نماند كه مطلع اين غزل : تفسير كريمهء : وَ إِنْ مِنْ شَيْءٍ إِلَّا يُسَبِّحُ بِحَمْدِهِ « 2 » واقع شده .

( 1 ) . در نسخهء استنساخ شده : ( آئينه ) . ( 2 ) . سورهء اسراء ( 17 ) ، 44 .