تذكرة الشعراء ( فارسي ) — الصفحة ١٨٩

[ « 18 » ] [ امينى ابو محمد ده‌بيدى ]

غزل ديگر :

سوداى آن نگار مرا مىكند خراب * سوزى درون سينه ، دلم مىكند كباب

افغان‌كنان به سوى تو هرلحظه مىروم * با سينهء پرآتش و با ديدهء پرآب

نزديك شد كه روى به سوى عدم نهم * ياران غمم خورند كه ديگر نمانده تاب

گفتم : سفر كنم ز درت بار خود برم * رفتن نمىتوانم از اين در به هيچ باب

خورشيد انورى كه جهان روشن است از او * در پيش عارضت ندهد روشنى و تاب

لطفى به حال زار من اى يار مهربان * كز عشق تو مراست غم و درد بىحساب

رحمى اگر به حال « امينى » نمىكنى * مىماند آن فقير پس پردهء حجاب

غزل ديگر :

چو آن چابك‌سوار آيد فدايش باد جان من * سرم خاك ره آن توسن شاه جهان من

به هرتيرى ز مژگانش هزاران پُشته از كُشته * زهى سلطان بيداد و زهى صاحب‌قران من

به هنگام سخن شهد و شكر مىريزد از آن لب * هزاران جان فداى آن بُت شيرين‌زبان من

ز سوز سينه آهى مىكشيدم شعله زد آتش * ميان اهل عالم فاش شد راز نهان من

چنان خوشحالم اى جانان از آن روزى كه فرمودى * « امينى » نام مسكينى است ، زار و ناتوان من

غزل ديگر :

ايا يا هادى مطلق ، بكن ما را هدايتها * كه از حق مىرسد هردم تو را لطف و عنايتها

تويى آن مرشد كامل كه مىبخشى مريدان را * به هنگام بدايتها ، مقامات نهايتها