تذكرة الشعراء ( فارسي ) — الصفحة ١٧١

[ « 13 » ] [ محمد حكيم ميرزاى كابلى ]

موافق بود و آواى نغماتش در حدّت و ثقل مطابق مىنمود . در آهنگ حسينى ، به اصول دورشاهى نقشى دلكشى بسته كه سازندگان قوانين ايقاع و نوازندگان موازين تأليف ، در تحسين آن عمل متّفق القول‌اند و نيز ، در آهنگ راست ، به اصول خفيف ، صوت العملى بس نيكو ، بسته بوده و از هرسر خانه ، انتقال به مرقع و از ميانخانه ، انتقال به پنجگاه و در بازگوى ، شهناز مىنموده و لوازم او را عشّاق مىساخته ، به غايت دلپذير و عجايب بىنظير بوده .

مصرع :

ذوق اين مَى نشناسى ، به خدا تا نچشى .

اشعارش پرسوز و گفتارش عجايب دل‌افروز است .

جناب اقضى القضاة ، قاضى محمد عارف بن قاضى محمد صادق ، به فقير گفتند كه :

اين مطلع و رباعى از مكنوزات طبع حضرت سلطنت‌پناهى است .

مطلع :

چون شمع سوختم ز غمت سرو ناز من * روشن نگشت پيش تو ، سوز و گداز « 1 » من

رباعى :

با ياد توام خوش است ، جانا همه‌حال * روزانه در انديشه و شبها به خيال

گر با تو نيم ، بىتو نيم ، در همه‌حال * خواهى به فراقم كُش و خواهى به وصال

( 1 ) . در اصل : ( گذار ) .