مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٥

و له ايضا

ز مسجد سوى ديرم برد زلف عنبرين او * به گردن جعد پرپيچش چو زنارست پندارى

دو رخ آشفته و مى در كف و مستانه مىآيد * پريشان كرده مو از باده سرشارست پندارى

* * *

غمم را نيست پايانى درين دوران حيرانى * بياور ساقيا جامى به من زان راح ريحانى

خطرناك و بلاخيزست راه عشق مه‌رويان * نبينى اندر آن وادى بجز روى پريشانى

اگر خواهى خلاصى يا بى از رنج و غم و محنت * بنه بر درگه پير مغان از صدق پيشانى

دورى تو كرده زار و رنجور مرا * بى روى تو ديو در نظر حور مرا

گر يك نظرت بار دگر دست دهد * از هر دوجهان بسست منظور مرا

ديدار تو ديدنم ميسر نشود * بختم به تو ماه‌روى رهبر نشود

هرچند دل از آتش هجرت سوزد * اما داند كه چون تو دلبر نشود

* * *

باران ز هوا همچو سرشكم آيد * از آمدنش به دشت رشكم آيد

محتاج چمن به آب باران نبود * آنجا كه چو سيل از مژه اشكم آيد