مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٢٤

و له

وقت مردن تيشه با فرهاد گفت * عشق را نتوان شمردن سرسرى

* * *

اى حورچهره صنم تا كى به پرده درى * از آفتاب رخت بر ما گشاى درى

* * *

اى كه چون حسن تو نبود به جهان كالايى * چون قد سرو روانت نشود بالايى

تنم آن بخت ندارد كه تو تيرش بزنى * خونم آن‌قدر ندارد كه تو دست آلايى

باغ فردوس نخواهند مقيمان درت * نيست خوش‌تر ز سر كوى تو ديگر جايى

چهرهء همچو مهت را همه‌شب زير نقاب * هرچه پنهان كنى اى دوست به ما پيدايى

تا تو منظور منى ديده فرودوخته‌ام * تا نيفتد نظرم بر رخ هر زيبايى

گرچه روى تو نديديم ولى خشنوديم * كه نديدست تو را ديدهء هر بينايى

گر قدم بر سر شعرى نهى اى مه شايد * زان كه خوانندهء اشعار شه والايى

* * *

بر دل خون‌شده هر لحظه مكن آزارى * راز ما را منه اندر سر هر بازارى

ز آتش دل همه‌شب تا به سحر بيدارم * در همه روى زمين نيست چو من بيدارى

* * *

مه من با رقيبان چون به باغ اندر شود تنها * به طرف گلستان گل در كف خارست پندارى