مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٧٢١

در تعريف قلم و مدح وزير اعظم گويد

چرخ را مانى و از اوج تو گيتى در شگفت * بحر را مانى و از موج تو عالم در عبر

چرخ و دهرت چاكرند و بحر و ابرت پيشكار * تاج و تختت زيورند و دين و دولت جلوه‌گر

ارسلان شه آن شهنشاهى كه از تعظيم او * ديده چون ديدار او بيند سجود آرد بصر

آب شمشير تو شويد از رخ اسلام گرد * آتش خشم تو بارد بر سر بدعت شرر

فعل نار و رنگ آب اندر دم شمشير تست * نار از آن باشد فروزان آب از آن آرد گهر

هيبت تو تنگ گردانيده در اقليم تو * بر پلنگان صيدگاه و بر نهنگان آب‌خور

آن جهان‌داور تويى كاندر جهاندارى تراست * قوتى همچون قضا و قدرتى همچون قدر

زرين‌بدن بتى كه گهر بارد از دهن * سيمين‌ميان تنى كه كمر دارد از ميان

مشكين‌سرى ز چشمهء زرينش آب‌خور * زرين تنى ز شعلهء سيمينش استخوان

سير ستاره دارد و ديدار آفتاب * شكل شهاب دارد و تأثير آسمان

باشد به مصر و نكته رساند به قندهار * باشد به چين و سفته رساند به قيروان

زيبا سخن سرايد و نيكو به سر رود * و او را شكافتست و بريده سر و زبان

معشوق دولتست و عروس ممالك است * در تن به نال ماند و در رخ به زعفران

گيسوكشان رود چو رود بر زمين سيم * تا سيم را به گيسوى مشكين كند نشان

اندر بيان حكمت گنجيست پرعلوم * وندر بنان صاحب ابريست درفشان

ابرى چنان كه قطره دهد بدره‌هاى در * گنجى چنان كه بدره دهد گنج شايگان