مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٧١٨

رباعيّات

از جود تو برده ابر بر گردون رخت * وز عدل تو تاج يافت پندارى بخت

زان سنگ‌اندازى چو رفتىيى بر سر تخت * درباريد ابر و سيم باريد درخت

* * *

شاها فلكى كه روى ازهر دارد * در خدمت تو پشت چو چنبر دارد

خورشيد كه زهره تخت او بردارد * همنام تو را چو تاج بر سر دارد

* * *

هر سنگى را كه آفتاب از تك‌وتاز * پيروزه و لعل كرد در عمر دراز

در بزم انداخت خسرو بنده‌نواز * كز همچو منى چنين سزد سنگ‌انداز

* * *

شاها سوسن نمونهء پروين شد * زان خطهء بزم ازو سپهرآيين شد

در مدح تو چون دهان سيمين بگشاد * در حال همه دهان او زرين شد

* * *

اى مردم چشم ملك بينا از تو * آموخته جود ابر و دريا از تو

اى نور خداى گشته پيدا از تو * برخور تو ز دولت خود و ما از تو

* * *

اى شاه زمين دور زمان بىتو مباد * پيوسته سعود اختران بىتو مباد

آسايش جان ز توست جان بىتو مباد * مقصود جهان تويى جهان بىتو مباد

* * *

آرامگه دل خم مويت ديدم * بينايى ديده خاك كويت ديدم

سبحان اللّه هيچ ندانم امروز * تا روى كه ديده‌ام كه رويت ديدم

* * *

رفتيم و گرانى ز وصالت برديم * در ديده نمونهء جمالت برديم

تا مونس هر دو يادگارى باشد * دل را به تو داديم و خيالت برديم

* * *

اى كرده بسى جفا به جاى دل من * در عشق تو شد ز جاى پاى دل من