مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٧١٧

رباعيّات

اگرچه همچو الف در جهان ندارد هيچ * شود به دولت او تاجدار همچون شين

همىبنازد تاج و كلاه و گاه به دو * چو كان به زر عيار و صدف بدر ثمين

خدايگانا شاها مگر تو خورشيدى * كه طول و عرض زمين شد ز جود تو زرين

بسان حلقهء انگشتريست بر خصمت * همه جهان كه تو را هست جمله زير نگين

به قدر بيشترى از همه جهان هرچند * تويى جهان را امروز شاه بازپسين

هميشه قدر و عمر شاه عالم * خداوند جهان سلطان غازى

چو اوج مشترى باد از بلندى * چو دوران فلك باد از درازى

زهى رونق ملك از سر گرفته * به يك تاختن هفت كشور گرفته

ز مشرق چو خورشيد تيغى كشيده * همه دشت چون ذره لشكر گرفته

ز عكس سلاح و ز آثار موكب * زمين و زمان برق و تندر گرفته

ز پيلان چون كوه تازان بهيجا * فضاى جهان شكل محشر گرفته

ره ديده‌ها گرد لشكر ببسته * گل چهره‌ها رنگ عبهر گرفته

در رزمت و بزمت اى شه عدل‌پرست * شش چيز ز شش چيز بنازد پيوست

تيغ از كف و رايت از صف و تير از شست * تاج از سر و تخت از قدم و جام از دست

* * *

بىعارض چون سيم توام سنگى نيست * زين آمدنم جز به تو آهنگى نيست

آخر چه گلى كه هيچ فرسنگى نيست * كز بوى وصال تو در آن رنگى نيست

* * *