مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦٩٢

در تهنيت فتح غور و مدح سردار سلطان

كرده از مرجان زمين را خون جارى پيرهن * داده از قطران هوا را گرد تارى طيلسان

نفسها سير از حيات و طبعها پاك از نشاط * پايها دور از ركاب و دستها فرد از عنان

از نعال پاره‌پاره خاره همچون كوهسار * وز دماء كشته كشته پشته همچون ارغوان

از سر شمشير او بر خاك ريزان سر چنانك * از دم باد وزان برگ رزان اندر خزان

كرد ويران حصنهاى غور سرتاسر چنانك * در زمين كرد ايزد او را چون ارم گويى نهان

تنگ شد چون رشتهء سوزن زمى بر دشمنت * وز نزارى شخص وى در وى به جاى ريسمان

گر تو را بينند شير و اژدها يك شب بخواب * با حسام آبدار و نيزهء آتش‌فشان

آن ز بيم اين بميرد چون ز بوى گل جعل * وين ز عكس آن بسوزد چون ز نور مه كتان

از قدومت باز حاصل شد هرى را چار وصف * تا تو سوى او خراميدى به طبع شادمان

حرمت بيت الحرام و بهجت ذات العماد * رتبت سبع الطباق و زينت دار الجنان

تا شود سبز از نم باد بهارى مرغزار * تا شود زرد از دم باد خزانى بوستان

باد احباب تو را همواره سرسبز از هوات * باد اعداى تو را پيوسته رخ زرد از هوان