مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦٨٣

و له

هميشه قاعدهء دين كردگار جليل * ممهدست به شمشير شهريار اصيل

سراج امت و قطب الملوك فرخ شاه * كه ذوالجلال به عدلش نيافريد عديل

سراى دولت او را ملك سزد دربان * چراغ همت او را فلك سزد قنديل

صرير خامهء او خنجريست با تهديد * سفير نامهء او لشكريست با تهويل

كند به چشم ظفر ضربت حسامش آنك * كه كرد جامهء يوسف به چشم اسرائيل

ز عيد داد خبر خلق را طلوع هلال * ز آخر رمضان و ز اول شوال

تبارك اللّه از اين طرفه صورتى كاو راست * ز لاجورد بساط و ز كهربا سر بال

بدان مثال كه بىمهره ناچخ زرين * بيفگنند به صحراى سبز روز قتال

چو ماهى به زراندوده در غدير كبود * به زر پخته درآورده سر سوى دنبال

چنان كه گيرى در زر ناب نعل ستور * چنان كه مالى زرنيخ بر سرون غزال

فتاده گويى بر فرش نيلگون گه رقص * ز ساق لعبت رقاصه نيمهء خلخال

ابو المعالى عبد الصمد كه ننمايد * چهار چيزش هرگز ز چار چيز ملال

نه نفس او ز تواضع نه دست او ز سخا * نه طبع او ز مروت نه سمع او ز سؤال

ز عدل او شده باز سپيد جفت كلنگ * ز امن او شده شير سياه يار غزال

نه اين فراز برد در هوا به آن چنگل * نه آن دراز كند در زمين به اين چنگال

سفير نامهء تو لشكريست روز مصاف * صرير خامهء تو خنجريست روز جدال

بجز تو از وزراى زمان كه ضم كرده‌ست * مراسم علما با كفايت عمال

چهار چيز براى تنعم تو مدام * ز چار جاى پديد آرد ايزد متعال

عسل ز خانهء نحل و رطب ز باطن نخل * عنب ز سينهء تاك و شكر ز شيرهء نال

چهار چيز شوند از چهار چيز تهى * چو دست تو كند آهنگ جود روز نوال

صدف ز در يتيم و حجر ز لعل ثمين * زمين ز زر عيار و جبل ز سيم حلال

شنيده بودم ازين پيشتر كه راه سرخس * بود نشيمن آفات و مركز اهوال