مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦٧٩

در مدح سلطان علاء الدّين گويد

هست چون برهان عيسى با نكوخواهان شاه * هست چون ثعبان موسى با بدانديشان مير

آنكه بىيادش نخيزد لاله در فصل بهار * وانكه بىمهرش نپويد خامه در دست دبير

خلق او اندر لطافت چون نسيم اندر صباح * خشم او گاه عداوت چون سموم اندر سعير

هست با طبع جواد و همت والاى او * مايهء دريا قليل و پايهء گردون قصير

گشت جوشن‌پوش آب از هيبت او در غدير * تا درخت بيد شد در بوستان خنجرگذار

داشت گوش ارغوان حلقه ز لعل قيمتى * داشت دست ياسمين ياره ز در شاهوار

شد گسسته حلقهء اين از شمال زرفشان * شد شكسته يارهء آن از سحاب در نثار

ناكشيده غم چرا شد روى آبى پرزرير * ناچشيده مى چرا شد چشم نرگس پرخمار

گرنه زلف دلبر نوشاد شد باد شمال * گرنه چشم عاشق ناشاد شد ابر بهار

اين چرا ريزد همى چون چشم آن در عدن * وان چرا بيزد همى چون زلف اين مشك تتار

گاه آن آمد كه كوهى زان برافروزيم كو * دارد از خارا مكان و دارد از آهن حصار