مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦٦٠

رباعى

ازبس‌كه وقت كروفر يازى به‌سوى چرخ سر * گويى لبت جويد مگر از سبزهء گردون چرا

شيداست از خلق جهان بر تو كهان همچون مهان * چون راكب تو بر شهان بر مركبان تو پادشا

گردون نه و گردون‌منش اختر نه و اختركنش * ناديده از كس سرزنش نى در سخط نى در رضا

بر نيست هست بسته ببيند به چشم سر * هركس كه ديد بسته تو را بر ميان كمر

آمد جمال تو ز عدم همره كمال * چون تيغ شاه ما كه ز كان همره ظفر

آن شاه شيردل كه گه فتح باب فتح * بينند برق هندى او ابر خون مطر

ايزد چنان نهاد نهادش كه تا ابد * با سين سر او نشود جمع شين شر

دريا ز بخشش تو كجا بىگهر شدى * گر هم ز بخشش تو همىيافتى گهر

در موقفى كه ريختن خون به جان خرد * پيكان ديده‌دوز چو شمشير سينه در

تا رخنه‌هاى عالم ارواح پر كنند * از تيغ رخنه‌رخنه شود عالم صور

پيكان آبدادهء تو درون حجر شود * خوش‌تر از آنكه آب برون آيد از حجر

جان حسود تو چو كند در سقر نزول * پندارد از نهيب تو آگنده شد سقر

تا هست چارعنصر عالم چو كسوتى * كز آتش ابره دارد و از خاك آستر

همواره ذات تو شجر باغ سرورى * تا از شجر ثمر بود و از ثمر شجر

صبحست بيا بر مى گلرنگ زنيم * وين شيشهء نام و ننگ بر سنگ زنيم

دست از امل دراز خود بازكشيم * در زلف نگار و حلقهء چنگ زنيم