مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦٥٨
اين قطعهء مشهور را نيز به نام او نوشته‌اند كه در حالت اهل سخن گفته است
فرط عدلش آهوان را پاسبان خواهد ز شير * فيض اقبالش ز سنگ خاره روياند گياه
بر بساط بارگاه و ساحت درگاه اوست * گاه قيصر بارخواه و گاه خاقان دادخواه
گر بداند لذت عفوش كه چند و تا كجاست * هر زمانى تازه گردد مهر طاغى بر گناه
گاه در جولان بدارد خيره نكبا را به جاى * گاه صرصر را به تك پيشى دهد يك‌ساله راه
بگذرد از روى دريا بىفتورى همچو برق * گر شبى تارى پلى سازندش از مويى سياه
در چراگه آگهى يابد چو گوش از بانگ رعد * گر به يك فرسنگى از بادى بجنبد يك گياه
گه چو وهم از گام بنوردد جهانى بىقياس * گه چو كوه از پشت برسازد حصارى با پناه
هم به وفق خاطرش بجهانى از اوج فلك * هم به تار عنكبوتش دارى ار خواهى نگاه
عرصهء افلاك بايد ساحت ميدان او * چون عنان او بگيرد دست راد پادشاه
* * *
نه هر كو كلك بردارد دبيرست * كه هم كلكست دست‌افزار جولاه
ز آهن آلت حجام سازند * هم از وى تيغ در دست شهنشاه
اين قطعهء مشهور را نيز به نام او نوشته‌اند كه در حالت اهل سخن گفته است
اين قطعهء مشهور را نيز به نام او نوشته‌اند كه در حالت اهل سخن گفته است
چو صاحب سخن زنده باشد سخن * به نزد همه رايگانى بود
يكى را بود طعنه در لفظ او * يكى را سخن در معانى بود