مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦٤٨

و له

زهى عالىبناى قصر معمور * كه باد آفات دهر از ساحتت دور

هواى روشنت چون مطلع مهر * بناى عاليت چون روضهء حور

فرود قبهء تو قبهء چرخ * به زير پايهء تو پايهء طور

نهادت ايمنست از گردش چرخ * بنايت ايمن است از نفخهء صور

چه گويى چيست آن شكل مدور * كه دارد خيمه با گردون برابر

چو ايوانى كشيده بر سر آب * چو خرگاهى زده بر روى آذر

چو عقل عاقلان هم پاك و هم خوش * چو طبع زندگان هم گرم و هم تر

ز آبش رشگ برده آب حيوان * ز حوضش شرم خورده حوض كوثر

برهنه گشته در وى همچو در حشر * بزرگ و خُرد و درويش و توانگر

بهشتست او ازين معنى كه هرگز * نه سرما اندرو بينى و نه خور

به دوزخ نيز مىماند ازآن‌رو * كز آتش مىشود كارش مقرر

همه آلودگان آيند در وى * برون آيند ازو پاك و منور

يكى كعبه‌ست و جز احرام بسته * نه مؤمن اندرو آيد نه كافر

يكى لعبت درو از بهر خدمت * دو روى و ده‌زبان و زرد و لاغر

به شكل جدول تقويم در وى * بسى خطهاى بىپرگار و مسطر

به مويى كار او آويخته و او * هنوز آويخته از موى دلبر

كند ريش وزير و زلف خاتون * ضعيفى ديده كس زين‌سان ستمگر

كار اين مختصر آباد ندارد وزنى * گر همه زان تو گردد به چنين ملك مناز