مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦٤٧
در مدح شمس الدّين ابو الفتح گويد
خويش را در صورت سگ بازيابى آن زمان * كز سر تو بركشد مرگ اين لباس مستعار
در مدح شمس الدّين ابو الفتح گويد
در مدح شمس الدّين ابو الفتح گويد
يكى درياى موج‌انگيز گوهربخش پهناور * نه آن را غايت و پايان نه اين را ساحل و معبر
بخار او همه عطر و زمين او همه مرجان * درخت او همه بسد نبات او همه گوهر
صدفهايى كز او رويد به گوهر جمله آبستن * نهنگانى كز او خيزد به معنى اژدهاپيكر
اگر موجى برانگيزد فلك را بس بود غوطه * و گر درى براندازد جهان را بس بود زيور
شناور اندرو عقلست و غواص اندرو فكرت * ز علمست اندرو كشتى ز حلمست اندرو لنگر
تو اين دريا كرا دانى تو اين كشتى كرا خوانى * جز اين بحر سخاپرور جز اين حبر سخن‌گستر
امام شرق شمس الدّين ابو الفتح آنكه در هر فن * يكى بحرست پرلؤلؤ يكى كانست پرگوهر
ازو يك‌لفظ و صد معنى ازو يك قول و صد برهان * ازو يك بيت و صد ديوان ازو يك رمز و صد دفتر
اگر او فى المثل ابليس را مدحى برون آرد * چنان دان كش نگارد جبرئيل از فخر بر شهپر
دوان چون باد صيت او ازين عالم بدان عالم * روان چون آب ذكر او ازين كشور بدان كشور