مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦٣٩

در شكايت از روزگار و حساد نابكار گويد

ز سير هفت ستاره درين دوازده برج * به ده دوازده سال اندرين ديار و حدود

هزار شخص كريم از وجود شد به عدم * كه يك كريم نمىآيد از عدم به وجود

اگر به دست منستى عمود چرخ اثير * بكوبمى سر اهل زمانه را به عمود

ز نور عقل مرا چشم بخت شد تيره * چو جرم شمع كه از نور دل فروپالود

به حسن تدبير از مه كلف توانم برد * نمىتوانم از تيغ بخت زنگ زدود

نه تيغ گوهردار از نيام آسودست * مرا ز تيغ زبان اين نيام تن فرسود

گهى ز دولت آن بىسبب شوم محروم * گهى به قبضهء اين بىگنه شوم مأخوذ

حسود كو شد تا فضل من بپوشد ليك * كجا تواند خورشيد را به گل‌اندود

بدان خداى كه بر خوان پادشاهى او * به نيم‌پشه رسد كاسهء سر نمرود

كه نزد همت من بس تفاوتى نكند * از آنچه چرخ به من داد يا ز من بربود

نه خاك نيستيم ز آتش غرور بكاست * نه آب هستى در باد نخوتم افزود

مرا تواضع طبعى عزيز آمد ليك * مذلتست تواضع به نزد سفله نمود