مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦٣٨

در شكايت از روزگار و حساد نابكار گويد

فضل تو پاينده باد صيت تو پوينده باد * كه از وجود تو فضل رونق و سامان برد

در شكايت از روزگار و حساد نابكار گويد

در شكايت از روزگار و حساد نابكار گويد

درين مقرنس زنگار خورد دوداندود * مرا به كام بدانديش چند بايد بود

به آه ازين قفس آبگون برآرم گرد * به اشك ازين كرهء آتشين برآرم دود

نماند تيرى در تركش قضا كه فلك * سوى دلم به سرانگشت امتحان نگشود

چو خارپشتى گشتم ز تير آزارش * كه موى بر تن صبرم ز تير او بشخود

رسيد عمر به پايان و طرفة العينى * نه بخت شد بيدار و نه چشم فتنه غنود

نه پاى همت من عرصهء اميد سپرد * نه دست نهمت من دامن مراد بسود

به‌رغم حاسد و بدخواه پيش دشمن و دوست * چو صبح خنده زنم خنده‌هاى خون‌آلود

چو نام و ننگ فزايد عنا نه نام و نه ننگ * چو زاد و بود نمايد جفا نه زاد و نه بود

چو نيست هيچ تميز از قصور عقل چه نقص * چو نيست هيچ سخن‌دان وفور فضل چه سود

ز بس تراكم احداث در سراى وجود * بجز به كتم عدم در نمىتوان آسود