مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦٣٢

در مدح خواجه قوام الدّين وزير گفته

از هيبت تست در تب و لرز * ارواح اقارب و اجانب

چونان كه ز تيغ صبح صادق * لرزه‌ست فتاده بر كواكب

الفاظ تو حجتست در شرع * چونان كه نصوص در مذاهب

شاه جوانست و بخت شاه جوانست * كار جهان لاجرم به كام از آن است

تخت بنازد همى و در خور اينست * تاج بخندد همى و لايق آن است

روضهء فردوس بايدت كه ببينى * مملكت شاه بين كه راست چنان است

در همه اطرافهاش عصمت و عدلست * در همه اقطارهاش امن و امان است

شير در او بدرقه‌ست و مار فسونگر * غول دليل رهست و گرگ شبان است

دولت‌جويى به طبع حلقه‌به‌گوشست * نصرت‌خواهى به طوع بسته ميان است

تو منگر اينكه شاه اندك سالست * پير خرد بين مريد شاه جوان است

سال گر اندك گذشت زان چه خلل يافت * عمرش اگر بيش ماند زان چه زيان است

گشت جهان از نهيب عدل تو چونانك * شير علم روز باد در خفقان است

باس تو در طبع آفتاب اثر كرد * زردى رويش علامت يرقان است

رخش تر ازين مه و ركاب ثرياست * طوق ز اكليل وز مجره عنان است

سبزه ز سير آخور سپهر چريده‌ست * ماه نو از نعل او كمينه نشان است

گرنه علف‌زار اوست از چه فلك را * خرمن ماهست و راه كاهكشان است

تا صبا در نقشبندى خامه بر عنبر ز دست * صد هزاران لعبت از جيب زمين سر بر ز دست

طرهء شاخ شكوفه بس پژوليده بود * دوش با لاله مگر در بوستان ساغر ز دست