مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦٢٥

و له

از فضلا و حكما و شعرا و وزرا بوده رئيس سرخس و عميد خراسان و روزگارى به عزت زيسته همتى عالى داشته و گاهى شعرى مىگفته از اشعار او نوشته شد :

به خدايى كه ذوق توحيدش * در جهان خوش‌تر از شكر باشد

كه چو من دور باشم از در تو * عيشم از زهر تلخ‌تر باشد

اين تفاخر مرا نه بس‌كه مرا * هركجا پاى تست سر باشد

بندگى مىكنم به طاقت خويش * نه همانا كه بىاثر باشد

راد طبعى كه در غمى افتاد * جز به رادان مباد پيوندش

ز آنكه گر التجا كند به لئيم * نگشايد ز سعى او بندش

گه به رحمت همىكند يادش * گه به حكمت همىدهد پندش

آخر الامر چون فرونگرى * زهر باشد نهفته در قندش

اين مثل سايرست و نيست شگفت * گر نويسد به زر خردمندش

پيل چون در وحل فروماند * جز به پيلان برون نيارندش

گر زمانه وفا كند با من * عذر تقصير خويش مىخواهم

ور نه مجرم مرا مدان زيراك * من ز تقصير خويش آگاهم

مهر و مه را كسوف و نقصانست * خود گرفتم كه مهر يا ماهم

از غم و رنج اين زمانهء دون * از فلك بگذرد همى آهم