مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦٢٤

پندنامهء نوشيروان

كه نام جوانمرد اندر جهان * بود زنده نزد كهان و مهان

نگه كن كه شاعر چه گويد همى * وزين خوب گفتن چه جويد همى

« جوانمردى از كارها بهترست * جوانمردى از خوى پيغمبرست »

ز دام فرومايگان باز گرد * چه خيزد ز گنجشك رو باز گرد

يكى داستان زد برين مرد سنگ * كه انگور گيرد ز انگور رنگ

بود جان در انديشهء كاستن * ز بيگانگان حاجتى خواستن

بود مرد گستاخ بىقدر و جاه * نباشد بر كس ورا پايگاه

هرآن‌كس كه باشد بدل هوشيار * ندارد به بد دشمن خورد خوار

كه دشمن بود بچهء پير گرگ * نه تا دير بينى كه گردد بزرگ

سرشته‌ست مر گرگ را ريمنى * نشايد بر او داشتن ايمنى

چنين گفت با بهمن اسفنديار * ز دشمن مكن دوستى خواستار

اگر دانش و دين تو را هست كيش * مگو تا توانى به كس راز خويش

كه هرچند كوشى درين روزگار * نيابى يكى راستگو رازدار

چنين گفت دانا كه رازست گنج * نهان به بود گنج مفزاى رنج

نكو گفت دانندهء راستان * ز بىنام و ننگان مزن داستان

بخور زهر در خانه و شو به در * چنين گو كه اكنون بخوردم شكر

بسى گفتن اى دوست عادت مكن * كه نيكو بود مردم كم‌سخن

نكو گفت شاه عرب در عرب * كه بگشاده به ديده و بسته لب

اگر مرد دانندهء باهشى * مدان بهتر از زندگانى خوشى

نكو گويد آن پير ديده جهان * كه چيزى به از زندگانى مدان