مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦١٣

188 بهاء الدّين مرغينانى

مرا ز دانش من حاصلى بجز غم نيست * چو بخت يار نباشد چه سود دانايى

روا مدار كه در سوگ من كبود كند * لباس طفلى چند اين سپهر مينايى

به خدايى كه بذل جان او را * پايهء اولين احسانست

كمترين پايه لطف وصفش را * باد نوروز و ابر نيسانست

كه مرا در فراق خدمت تو * زندگانى و مرگ يكسانست

دورى روى دوست بازى نيست * هجر ياران به گفتن آسانست

دل‌وجان در نعيم خوارزمند * واى بر تن كه در خراسانست

خوشدلى در جهان طمع كردن * هم ز سوداى طبع انسانست

اى طالب دنيا تو يكى مزدورى * وى طالب خلد از حقيقت دورى

اى شاد به هر دوعالم از بىخبرى * شادى كه غمش نديده‌اى معذورى

از فضلا و شعراى زمان خود بوده مداحى سلطان قطب الدّين انوشتگين خوارزمشاه نموده وفاتش در سنهء 527 و از اشعار او آنچه به دست آمد منتخب شد :

اى زلف تابدار تو پيچيده بر قمر * وى لعل آبدار تو خنديده بر شكر

اى بس كسا كه بىخور و خوابند سال و ماه * زان چشم نيم‌خواب و رخ همچو ماه و خور

عمرم به سر رسيد و نديدم اميد آنك * بينم رسيده مدت هجران تو به سر

شادان مباد از خبر وصل تو دلم * گر با غم فراق تو دارم ز خود خبر