مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٦١٠

من قصائده

كتاب ابن خلكان مفصلا مسطور و مرقوم و مايهء فضلش معلوم است طبع عالى داشته از اوست :

من قصائده

من قصائده

از جوهر لطافت محض آفريد رز * آنكو جهان و خلق جهان را بيافريد

از رز بود طعام و هم از رز بود شراب * از زر بودت نقل و هم از رز بود نبيد

شادى فرخت و خرمى آن كس كه رز فروخت * شادى خريد و خرمى آن كس كه رز خريد

انگور تاك او نگر و وصف او شنو * وصف تمام گفت ز من بايدت شنيد

آن خوشه بين فتاده بر او برگهاى سبز * هم ديدنش خجسته و هم خوردنش لذيذ

ديدم سياهروى عروسان سبزموى * كز غم دلم به ديدن ايشان بيارميد

گفتى كه شاه زنگ يكى سبز چادرى * بر دختران خويش به عمدا بگستريد

آگه نبودم ايج كه دهقان مرا ز دور * با آن بزرگوار عروسان همىبديد

آن گردن لطيف عروسان همىگرفت * پيوندشان به تيغ برنده همىبريد

زير لگد به جمله همىكشتشان به زور * چونان كه پوست بر تن ايشان همىدريد

اندر ميان سنگ نهان كرد خونشان * دهقان و لب ز خشم به دندان همىگزيد