مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٩٨

179 بدر الدّين جاجرمى

به جهت يكى از احباب كه تكليف تاهّل به دو كرده گفته

به جهت يكى از احباب كه تكليف تاهّل به دو كرده گفته

مرا كسى ز زبان كس دگر مىگفت * كه اى بديع جهان جاودان نمىپايد

گذشت عهد شباب و برخ پديد آمد * نشان ز شيب و كنون گر زنى كنى شايد

نكاح بر تو ره صد سفاح بربندد * صلاح بر تو در صد فلاح بگشايد

ازين سؤال جگرخاى او برنجيدم * جواب دادم و گفتم كه ژاژ مىخايد

كسى كه كرد به دو عافيت سلام و عليك * جز از سلامت فى الوحده برنياسايد

ز چندگونه كفايت كه در هنر دارم * كفاف خرج من اى خواجه درنمىآيد

نباشد اين ز حكيمى كه من زنى خواهم * بنان و جامه و او را كس دگر شايد

رباعى

رباعى

رمح تو شها دست دراز ظفرست * شمشير تو آيينهء راز ظفرست

گر خصم تو سيمرغ شود جان نبرد * از زاغ كمان تو كه باز ظفرست

و له

و له

تا كى باشى براى نانى به اميد * هرجايى و هر درى چو قرص خورشيد

با زادهء خاطر و نم ديده بساز * كان آب روان تست و آن نان سفيد

179 بدر الدّين جاجرمى

179 بدر الدّين جاجرمى

از اهل جاجرم و از خاك خراسان است وى در اصفهان نشو و نما يافته و پرتو التفات خواجه شمس الدّين محمد صاحب ديوان بر وى تافته در مراتب شاعرى شاگرد مجد الدّين همگر شيرازى است به گفتن اشعار مصنوعه رغبتى داشته و در اين فن لواى اشتهار افراشته قصيده‌اى بىنقطه گفته به هر صورت چند بيتى از او نوشته مىگردد :

* * *