مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٩٧
به نام وى اين قطعه را نوشته‌اند كه در مرثيه گفته
به دو روشن به دو عالم به دو خرم به دو زنده * دماغ دين سر دولت دل ملت تن ايمان
اگر گردون بلا بارد تويى گردون گه حمله * و گر دريا گهر بخشد تويى دريا گه احسان
خرد طبع تو را مايه هنر ذات تو را سايه * فلك قدر تو را پايه ملك صدر تو را دربان
به نام وى اين قطعه را نوشته‌اند كه در مرثيه گفته
به نام وى اين قطعه را نوشته‌اند كه در مرثيه گفته
نجم گردون محمد محمود * زير ابر اجل جمال نهفت
او چو جان بود جان نميرد و من * زنده را مرثيت ندانم گفت
* * *
درآمد از درم آن آفتاب تركستان * چو سرو بر سر سروش هزار لاله‌ستان
دو چهره تابان تابان چو مشترى در قوس * دو لعل خندان خندان چو زهره در ميزان
چه راند راند كه اى چون زمانه بدپيوند * چه گفت گفت كه اى چون سپهر بدپيمان
نه مردمى را در طبع كافر تو اثر * نه دوستى را در فعل كج‌رو تو نشان
مرا سبك شد دل از گزافى غم تو * تو با بتان سبك‌روح در شراب گران
جواب دادم كى بر سرم رئيس چو عقل * خطاب كردم كى در تنم عزيز چو جان
نهاده عشق تو اندر درون من آتش * گشاده مهر تو از ديدگان من طوفان
چو با تو باشم باشم چو جام در مجلس * چو بىتو مانم مانم چو گوى در ميدان
بدان خداى كه گوهر نگارد اندر بحر * بدان خداى كه ياقوت بندد اندر كان
به علم آنكه بدوزد كلاه هفت اختر * به حكم آنكه ببافد قباى چاراركان
كه گرز طلعت ميمون تو جدا باشم * نه پاى از سر دانم نه وصل از هجران
جمال تو دل‌وجان مرا كند تازه * چو طبع را سخن نيك و كشت را باران