مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٩٥

178 بديعى سيستانى

و له ايضا

و له ايضا

نيك مرديست اين على سالار * نه كند زر تلف نه مى نوشد

تو مخوانش خسيس زان كه متاع * دهد آزاده‌وار و نفروشد

نيست او قلتبان و ليكن كوه * وقت حلمش ز رشك بخروشد

گرچه جام شرنگ را دايم * دهن حلم او همىنوشد

تو مبر ظن كه خواجه بود خسيس * كاين سخن گوش عقل مىنوشد

بل چنان دان كه او درين معنى * در كريمى و مردمى كوشد

كرمست اينكه او به پردهء خويش * عورت مردمان همىپوشد

رباعيّات

رباعيّات

تا كى ز غم تو رخ به خون شويد دل * آزار و جفاى تو به جان جويد دل

بخشاى كز آسمان نمىبارد جان * رحم آر كه از زمين نمىرويد دل

* * *

اى ساخته گشته از تو كار دگران * من يار تو و تو غمگسار دگران

من كرده كنار پر ز خون ديده * از بهر تو و تو در كنار دگران

178 بديعى سيستانى

178 بديعى سيستانى

و هو حكيم بديع الزّمان التركويى السجزى مولد و منشاء وى تركو و آن حصارى است از سيستان اينكه بعضى او را تبريزى دانسته‌اند همانا سهو كرده‌اند مردى فاضل و مجرد بوده است و مجردانه زندگى نموده از اشعار اوست :