مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٩٣

فى المقطّعات

تا چو گل در نفتد جام به مستى ز كفت * همچو نى باش ميان بسته و چون سرو به پاى

خرد را دوش مىگفتم كه اى اكسير دانايى * همت بىمغز هشيارى همت بىديده بينايى

چه گويى در وجود آن كيست كو شايستگى دارد * كه تو با آبروى خويش خاك پاى او شايى

كسى كاندر جهان بىهيچ استكمال از غيرى * جهانى ديگر آمد خود به استقلال تنهايى

ز حسن يوسف رايش به مصر چرخ چارم در * دل خورشيد با يك خانمان درد زليخايى

به جذب همت ار دور زمان را باز گرداند * كشند امروز برعكس توالى بار فردايى

ببيند بىنظر نرگس بگويد بىلغت سوسن * اگر طبعش بياموزد صبا را عالم‌آرايى

چو اين اوصاف نيكو حصر كردم با خرد گفتا * عزيز الدّين طغرايى عزيز الدّين طغرايى

چون به سر بكر مدحت آوردم * دل خاطر دريدم از سودا

كمر هجو تو بيفشارم * گر نبخشى مرا به دست عطا

* * *

اى خواجه درازيت رسيدست به جايى * كز اهل سماوات به گوشت برسد صوت

گر عمر تو چون قد تو بودى به درازى * تو زنده بماندى و به مردى ملك‌الموت