مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٩٢

در صفت باغ و عمارت منصوريهء منصور وزير گويد

اى ز تيغ تو در سرافرازى * ملك تركى و ملت تازى

روز هيجا كه مركبان كردند * زير ران مبارزان تازى

زلف پرچم نگارد اندر چشم * شكل جراره‌هاى اهوازى

باشد از روى نسبت و صولت * سوى دشمن چو حمله آغازى

تيغ تو تيغ حيدر عربى * كوس او طبل حيدر رازى

نوك پيكانت بر فلك دوزد * حكم آينده را به طنازى

شاه سنجر كه كار خنجر اوست * فتنه‌سوزى و عافيت‌سازى

آنكه چون آتش سنانش را * باد حمله دهد سرافرازى

فتح بينى كه با زبانهء او * چون سمندر همىكند بازى

ويحك اى صورت منصوريه باغى و سراى * يا بهشتى كه به دنيات فرستاده خداى

بوده نقاش قضا در شجرت متوارى * گشته فراش صبا در چمنت ناپرواى

شكن آب شمرهاى تو را رقص هوا * سايهء برگ درختان تو را فر هماى

هين كه آمد تو را به درت موكب ميمون وزير * هرچه دانى و توانى به تكلف بنماى

به لب غنچهء گل دست همايونش بوس * به سر زلف صبا گرد ركابش بزداى

مجمر غنچه پر از عود قماريست بسوز * هاون لاله پر از عنبر ساراست بساى