مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٩٠

در شكرگزارى از بخت و سفر جيحون و مدح سلطان احمد پيروز شاه كه انورى را خواسته

او چو شيرى به يكى گوشهء كشتى بنشست * من سر اندر زن و بيرون زن همچون روباه

آخر الامر چو كشتى به سلامت بگذشت * جستم از كشتى و آمد به لب كشتىگاه

عرصه‌يى ديدم چون جان و جوانى به خوشى * شادىافزاى چو جان و چو جوانى غم‌كاه

گفتم اى بخت بهشتست سواد ترمد * گفت راضى مشو از روضهء رضوان به گياه

باش تا شهر ببينى و درو بار ملك * باش تا قلعه ببينى و درو عرض سپاه

تا درين بودم گردى ز در شهر بخاست * گفتم آن كيست مرا گفت جنيبت‌كش شاه

آمد القصه و آورد جنيبت پيشم * ديدهء من چو در آن شكل و شبه كرد نگاه

استرى ديد سيه زير مغرق زينى * راست چون تيره شبى بسته بر او يك‌شبه ماه

بوسه دادم سم و زانوى و ركابش هر سه * گفتم اى روز براق از تو چو رنگ تو سياه

به سعادت به سر آخور خود باز خرام * كه تو را پايه بلندست و مرا پا كوتاه

اين همىگفتم و او دست همىكوفت كه نى * ترك فرمان به همه روى گناهست گناه

متنبه شدم و قصد عنانش كردم * بخت آنجا به من و پايهء من كرد نگاه