مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٨٤

در مدح دستور معظم ابو الفضل عماد الملك

چون شمع روز روشن از ايوان آسمان * ناگه دراوفتاده به درياى قيروان

روى زمين و فرق هوا را ز قير و مشك * سحر سپهر كوژردا داد و طيلسان

پروين چو گاه حمله گران‌تر كنى ركاب * كيوان چو گاه پويه سبكتر كنى عنان

من رو به‌سوى راه نهادم به فال سعد * اميد خود بريده ز پيوند و خانمان

ريگش چو نيش كژدم و سنگش چو يشك مار * زين طبع را عفونت و زان روح را زيان

در آب او سمك نرود جز به سلسله * بر كوه او ملك نپرد جز به نردبان

گردون بهفت كوكب و گيتى به چار طبع * يك‌تن نپروريده قرينت به صد قران

چو شاه زنگ برآورد لشكر از مكمن * فروگشاد سراپرده پادشاه ختن

هلال عيد پديد آمد از كنار افق * به نور چون رخ يار و به خم چو قامت من

نهان و پيدا گفتى كه معنييست دقيق * وراى قوت ادراك در لباس سخن

خيال انجم و گردون همى به حسن و جمال * چنان نمود كه از كشتزار برگ سمن