مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٧٨

در مدح وزير فرمايد

مه نوى تو به ملك اندر از خسوف مترس * از آنكه راه نباشد خسوف را به هلال

هميشه تا كه بود نعت زلف در ابيات * هميشه تا كه بود وصف خال در امثال

سرى كه از تو بپيچد بريده باد چو زلف * دلى كه از تو بگردد سياه باد چو خال

اى صلاحيت عالم را كلك تو ضمان * رزق ذريت آدم را كف تو كفيل

جامهء جاه تو را نقش همىبست قضا * و آسمان جامهء خود رنگ همىكرد به نيل

قبض ارواح كند تف سموم سخطت * بىجواز اجل و واسطهء عزراييل

نشر اموات كند صوت صرير قلمت * فارغ از مشعلهء صور و دم اسرافيل

خود وجود چو تويى بار دگر ممتنعست * ور نه نى فيض گسسته‌ست و نه فياض بخيل

خصم اگر در پس ديوار حسد لافى زد * زان سعايت چه تراكم كند از سعى جميل

خواب خرگوش بدانديش تو خود چندانست * كابن سيرين قضا دم نزند در تأويل

كبش مغرور چراگاه بهشتست هنوز * باش تا داغ فنا برنهدش اسماعيل

موميايى همه دانند كه را خرج شود * هركجا پشه به پهلو زدن آيد با پيل

انتقام تو نه آن اخگر اخترسوزست * كه در امعاى شترمرغ پذيرد تحليل