مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٧٦

و له ايضا

دوش سرمست آمدم به وثاق * با حريفى همه وفا و وفاق

ديدم از بادهء پرندوشين * شيشهء نيمه بر كنارهء طاق

مى چون عهد دوستان به صفا * تلخ چون عيش عاشقان به مذاق

هر دو در تاب خانه‌يى رفتيم * كه نبود آشنا به هواى رواق

بنشستيم بر دريچگكى * كه همىديد قوسى از آفاق

در يمينم ز منطقى اجزا * بر يسارم ز هندسى اوراق

همه اطراف خانه لمعهء برق * زان رخ لامع و مى براق

نه مرا مطربان چابك‌دست * نه مرا ساقيان سيمين ساق

غزلكهاى خود همىخواندم * در نهاوند و راهوى و عراق

ماه ناگه برآمد از مشرق * مشرقى كرد خانه از اشراق

به سخن در شديم هر سه به هم * چون سه يار موافق مشتاق

ماه را نيكويى همىگفتم * كه دريغى به اجتماع و محاق

ذو شجون شد حديث و در داديم * قصهء چرخ ازرق زراق

گفتم آيا كسى تواند كرد * در بسيط زمين على الاطلاق

منع تقدير او به استقلال * كشف اسرار او به استحقاق

ماه گفتا كه برق و همىبود * كه برين گنبد آمدى به براق

در خراسان ز امتش دگريست * كه برو عاشقند ملك عراق

گفتم اى ماه نام تعيين كن * گفت مخدوم منعمت اسحاق

به كرم رغبتش بدان درجه‌ست * كه به نظاره رغبت احداق

اى سپاهت را ظفر لشكركش و نصرت يزك * نه يقين بر طول و عرض لشكرت واقف نه شك