مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٦٤

در مدح وزير گويد

چرا پس خوشهء انگور و پروين * يكى صورت پذيرفت از مصور

اگر نه شاخها را جام نرگس * به باغ اندر شرابى داد مسكر

چرا چونان كه مستان شبانه * نوان و سرنگون سازند و فاتر

اى به خوبى و خرمى چو بهار * گشته در ديده‌ها بهار نگار

معتدل عالمى كه در تو طيور * همه هم ساكنند و هم طيار

بوالعجب عرصه‌اى كه در تو وحوش * همه هم ثابتند و هم سيار

موج در جوى تو فلك سرعت * مرغ بر بام تو ملك هنجار

تيغ تركان رزمگاه تو را * آسمان كرده ايمن از زنگار

جام ساقى بزمگاه تو را * مىپرستان نه مست و نه هشيار

گرگ تو پيل گشته بر تارك * باز تو كبك خسته در منقار

شير و گاو تو بىنزاع و غضب * ابد الدهر مانده در پيكار

باغ ميمونت را نشسته مدام * همچو مرغان فرشته بر ديوار

سوسنش همچو منهيان گويا * نرگسش همچو عاشقان بيدار

رستنيهاش چون نبات بهشت * ايمن از گردش خزان و بهار

نابسوده درو ز بأس وزير * سر زلف بنفشه دست چنار

ناصر الدّين كه باغ دولت و دين * ندهد بىبهار عدلش بار

تخت خاقان به گوشهء بالش * تاج قيصر به ريشهء دستار

زهى دست وزارت از تو دستور * چنان كز پاى موسى پايهء طور

قضا در موكب تقدير نفراشت * ز عزمت رايتى الا كه منصور

قدر در سكنهء ايام نگذاشت * ز عدلت فتنه‌يى الا كه مستور

تواند داد پيش از روز محشر * قضا در حشر و نشر خلق منشور