مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٥٩

در مدح سلطان سنجر گويد

خداى جل‌جلاله ز من چنين داند * كه هركه نام خداوند بر زبان راند

چو از دريچهء گوش اندر آيدم به دماغ * دلم به دست نياز از دماغ بستاند

حواس ظاهر و باطن كه منهيان دلند * يكى ز جملهء هر دو گروه نتواند

كه پيش خدمت او از دو پاى بنشيند * ز دل برآرد و بر جاى جانش بنشاند

زهى بناى عقيدت كه روزگار ازو * به منجنيق اجل خاك هم نريزاند

به خواجگيم رسانيد بخت و موجب اين * كه روزگار مرا بندهء تو مىداند

خرد چو كان گهر ديد خاطرم پرسيد * كه اينكه دادت و جز راستينت نرهاند

چو نام دولت اكفى الكفات بردم گفت * به كار دولت اكفى الكفات مىماند

گر دل و دست بحر و كان باشد * دل و دست خدايگان باشد

شاه سنجر كه كمترين خدمش * در جهان پادشه نشان باشد

من نگويم كه جز خداى كسى * حال‌گردان و غيب‌دان باشد

گويم از راى و رايتت شب و روز * دو اثر در جهان عيان باشد

رايتت رازها كند پيدا * كه ز تقدير در نهان باشد

راى تو فتنه‌ها كند پنهان * كه چو انديشه بيكران باشد

در جهانى و از جهان بيشى * همچو معنى كه در بيان باشد

روز هيجا كه از درخش سنان * گرد را كسوت دخان باشد

هم عنان امل سبك گردد * هم ركاب اجل گران باشد

هر كمين كز قضا گشاده شود * از پس قبضهء كمان باشد

اشك بر درعهاى سيمابى * نسخهء راه كهكشان باشد

هر مصافى كه اندر آن دو نفس * تيغ را با كفت قران باشد

صد قران وحش و طير را پس از آن * فلك از كشته ميزبان باشد