مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٥٧

فى صفت البناء و البانى

آن نه شيرست كنون روباهست * وين نه گرگست كنون چوپانست

روز نوروز و مى اندر خم و ما * همه هشيار نه از حرمانست

كس دگرباره بدين دم نرسد * پس بخور گرچه مه شعبانست

به خدا گر به حقيقت نگرى * مه شعبان و صفر يكسانست

همه بگذار كدامين گنه‌ست * كه فزون از كرم يزدانست

ملك يوسف اى حاتم طى غلامت * ملوك جهان جمله در اهتمامت

اجل پرتو شعله‌هاى سنانت * ظفر ماهى چشمه‌هاى حسامت

گروهى نهند از كرام ملوكت * گروهى نهند از ملوك كرامت

من اين‌ها ندانم همين دانم و بس * كه زيبند آنها و اين‌ها غلامت

منافع رسان در جهان دير ماند * بسست اين يك آيت دليل دوامت

به فردوس بزم تو كوثر درآمد * برون شد ز در چون درآمد مدامت

همىبينم اى آفتاب سلاطين * اگر سوى گردون شود يك پيامت

كه خاتم يمانى شود در يمينت * كه گوهر ثريا شود بر ستامت

تو خورشيد گردون ملكى و چترت * كه خيرست ازو خرمن مه غمامت

عجب آنكه نور تو هرگز نپوشد * اگر چند در سايه گيرد مدامت

يا رب اين بارگاه دستورست * يا نمودار بيت معمورست

يا بهشت است و حوض كوثر او * جام زرين و آب انگورست

مرده را زنده چون كند به صرير * در او گرنه نايب صورست

بىتجلى چرا نباشد هيچ * صحن او گرنه ثانى طورست

از صداى نواى مطرب او * دايم اندر سر فلك شورست