مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٤٩

و له ايضا

باد صبا كه فحل بنات نبات بود * مردم گياه شد كه نه مردست و نه زنست

از جوش نشو ديگ‌نما تا فرونشست * از دود تيره بر سر گيتى نهنبنست

در باغ بركه رقص تموج نمىكند * بيچاره بركه را چه دل رقص كردنست

كز دست وى چو دشمن دستور مدتيست * كز پاى تا به سر همه در بند آهنست

آن قلعه جاى اوست كه گويى سپهر و مهر * در منجنيق قدرش سنگ فلاخنست

آن قبه قدر اوست كه بر اوج سقف او * خورشيد عنكبوت زواياى روزنست

تنگست بر تو سكنهء گيتى ز كبريات * در جنب كبرياى تو خود اين چه مسكنست

وين طرفه‌تر كه هست بر اعدات نيز تنگ * پس چاه يوسفست و دگر چاه بيژنست

صدرا مرا به قوت جاه تو خاطريست * كاندر ازاى فكرت او برق كودنست

گويند مردمان كه بدش هست و نيك هست * آرى نه سنگ و چوب همه لعل [ و ] چندنست

در حيز زمانه شتر گربه‌ها بسيست * گيتى نه يك طبيعت و گردون نه يك فنست

بااين‌همه چو بنگرى از شيوه‌هاى شعر * اكنون به اتفاق بهين شيوهء منست