مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٤١

در مدح خواجه ناصر الدّين وزير سلطان سنجر

نى رمح بهارست كه در معركه گردست * از خون دل دشمن شه لعل سنان را

شاهى كه چو كردند قران پيلك و دستش * البتّه كمان خم ندهد حكم قران را

گر ثور چو عقرب نشدى ناقص و بىچشم * بر قبضهء شمشير نشاندى دبران را

روزى كه چو آتش همه در آهن و فولاد * بر باد نشينند هزبران جولان را

از زلزلهء حمله چنان خاك بجنبد * كز هم نشناسند نگون را [ و ] ستان را

سر جفت كند افعى قربان و چو آن ديد * پر باز كند كركس تركش طيران را

در هيچ ركابى نكند پاى كس آرام * آن لحظه كه دستت حركت داد عنان را

قارون كند اندر دو نفس تيغ جهادت * يك طايفه ميراث‌خور مرثيه‌خوان را

نصر فزاينده باد ناصر دين را * صدر جهان خواجهء زمان [ و ] زمين را

پاى نظر پى كند بلندى قدرش * رغم اشارت‌كنان شك و يقين را

غوطه توان داد روز عرض ضميرش * در عرق آفتاب چرخ برين را

واهب روح از پى طفيل وجودش * قابل ارواح كرد قالب طين را

راى تو بود آنكه در هواى ممالك * رايحهء صلح داد صرصر كين را

رحم تو كرد آنكه فيض رحمت سلطان * بدرقه شد يك جهان حنين وانين را

ور نه تو دانى كه شير رايت قهرش * مثله كند شير چرخ و شير عرين را