مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٣١

در مدح اميرانشاه سلجوقى گويد

به مست خفته چنان مىوزد كه پندارى * حواس او ز بهشت برين شود آگاه

مرا شمال هرى بىهرى كى آيد خوش * چو شهريار خداوند من بود به فراه

نهيب او ز سرلشكرى برآرد گرد * چو جنگ را تن تنها رود به لشكرگاه

كلاه گوشهء خورشيد چون پديد آيد * ستارگان به حقيقت فرونهند كلاه

سياهيى كه زره برنهد به جامهء او * بر او مليح‌تر آيد كه نقش بر ديباه

و زان كه شير سياهست نقش رايت او * دليرتر بود اندر نبرد شير سياه چو او برهنه كند تيغ يا بينديشد

چه دشت مردم كوشنده چه تنى يكتاه * به روز بزم تو گويى كه از ظرافت و شرم

يكى نگاشته نقشست برنشانده بگاه * ز خون خصم به دشتى كجا نبرد كند

در و اجل به سمارى رود قضا بشناه

ز روى و قد تو بىشك صنوبر آمد و ماه * ز روشنى و بلندى كه هستى اى دلخواه

اگر صنوبر و ماهى شگفت طرفه‌ستى * شگفت و طرفه بود مردم از صنوبر و ماه

وفاق حلقهء زلف تو را به شهر ختن * شود به نافه درون حلقه‌حلقه مشك سياه