مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٢٧

در صفت شير كشتن سلطان

نامدارست چو در بزم بخواهد ساغر * بىمحاباست چو در رزم بپوشد خفتان

كشتن خوك ز بيژن بشنيدى به خبر * كشتن شير من از شاه بديدم به عيان

بامدادى ز پى صيد برون رفت به دشت * با مى و مطرب و نابرده به پرخاش گمان

مى همىخورد به شادى كه بيامد دوسه تن * از يكى بيشه و از شير بدادند نشان

شه سوى شير بپيچيد و برون آمد شير * سر به هامون زده از بيشه خروشان و دمان

از بلندى و ز پهنى و بزرگى كه نمود * راست گفتى كه نه شيريست هيو نيست كلان

راست چون پنجهء قصاب پر از خون دستش * پنج قلاب ورا در سر هر پنجه نهان

راست گفتى كه ز پولاد بد او را چنگال * راست گفتى كه ز الماس بد او را دندان

مرد هر سوى پراگند و برآمد به سپهر * از دليران شغب نعره و از شير فغان

تير بگزيد و بپيوست و كمان بركشيد * شاه چون شير سوى شير بپيچيد عنان

شير اگر چند همى سخت بكوشيد ولى * خوردن زخم همان بود و شدن سست همان

بر سر دست فروخفت زمانى كه مگر * گردد آسوده و باز آيد و سازد جولان