مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٢٢

در مدح حكيم سيد ابو القاسم سرخسى

ز عقد لؤلؤ دندان ز برگ لاله‌رخان * ز شاخ سنبل گيسو ز صاف نقره ذقن

مرا ز سنبل تو نال گشت سرو سهى * مرا ز لالهء تو شنبليد شد سوسن

مرا ز لؤلؤ تو جزع گشت مرواريد * مرا ز نقرهء تو گشت زر سبيكهء تن

دريغ كز سخن دل‌فريب رنگينت * نخست روز به بدعهديت نبردم ظن

اگر تو تير جفا را دلم نشانه كنى * به جان خواجهء فاضل نگويمت كه مزن

حكيم سيد ابو القاسم آنكه شهر سرخس * ز قدر او به فلك بر همىكند مسكن

اگر غرايب عقلى ز زخم فكرت او * به گرد پيكر خود پرده بندد از جوشن

خدنگ فكرت او پيكر غرايب را * كند به تيزى پيكان به شكل پرويزن

كه گفت دانهء ياقوت زير آتش تيز * خنك بود چو هوا روز برف در بهمن

اگر به آتش طبع تو برنهى ياقوت * ز تفتگى ز مسامش برون جهد روغن

ز ذل خويش شود رسته خصمت از خوارى * ز بىتنى نتوان بست ذره را بر سن

به زير خاك درون شاخ زعفران گردد * ز بهر عشرت تو مار قيرگون گردن