مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥١٥

در صفت باغ سلطان طغان شاه بن مؤيد سلجوقى گويد

از صحن باغ كنگرهء او چو بنگرى * زان هريكى خيال خيالى كند عيان

گويى كه خورد بچهء سيمرغ بىعدد * بركرده‌اند تيزى منقار از آشيان

وان گوشهء مزمل زرين شگفت‌زاى * آبى بروشنى چو روان اندرو روان

پيروزه همچو سيم كشيده فرورود * ز آن گوشهء مزمل زرين به آبدان

گويى ز زر پخته همى پوست بفگند * ثعبان سيم‌پيكر پيروزه‌استخوان

آبى بر اين نشان و بنايى بر اين نسق * پاكيزه‌تر ز كوثر و خرم‌تر از جنان

جمشيدوار شاه نشسته ميان باغ * بربسته آدمى و پرى پيش او ميان

بر كف نهاده لعل ميى كز فروغ او * انديشه لاله‌زار شود ديده گلستان

گر بگذرد پرى به شب اندر شعاع او * از چشم آدمى نتواند شدن نهان

ساقى ز عكس نورش گويى سياوشست * آتش پناه ساخته از بهر امتحان

خوشبوىتر ز عنبر و رنگين‌تر از عقيق * روشن‌تر از ستاره و صافىتر از روان

جامى چو بحر ژرف كز و نگذرد همى * عنقا به زخم شهپر و كشتى به بادبان

اى سرورى كه نام تو را بندگى كند * از حد روم قيصر و در مرز ترك خان

روزى كه آب و آتش بارد ز تيغ تو * اين لاله قطره گردد و آن ارغوان دخان

شنگرف بارد از دل زنگار خورده تيغ * بيجاده ريزد از سر پيروزه‌گون سنان

از باد زخم ژاله زند تيغ هندوى * بر درع لاله كارد و بر جوشن ارغوان

از هيبت استخوان مبارز چنان شود * كز خوردنش هماى كند قصد زعفران

دشمن چو بحر آتش بيند جهان ز تو * در موج او نهنگ دليران جان ستان

بيرون فگنده نيزهء خطى به روى دست * وندر كشيده توسن ختلى به زير ران

پيدا شود ز چهرهء دشمن به چند ميل * در گوهر بلارك تو گنج شايگان

پيكان به قبضه سركشد از بهر جنگ تو * وز سوى زه خدنگ برون پرّد از كمان

رمح تو را يقين خليلست روز جنگ * كز آتش سنان تو نايد بر او زيان

گر گوهرى ز چشمهء تيغ تو بركشند * صد جان زنگ خورده برون آيد از ميان