مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥١٤

در صفت باغ سلطان طغان شاه بن مؤيد سلجوقى گويد

رضيع دشمن او را خداى عز و جل * به جاى شير ز پستان دهد شراب حميم

ز ظالمان بدهد داد خلق و بستاند * كه ظالم آتش سوزان فروبرد چو ظليم

چو او به تير و به تدبير پيشكار شود * مقاومت نكنندش سپاه هفت اقليم

همى پيش چشم من آيد كه گيتى * بگيرى به خنجر سپارى به خاتم

برمح چو افعى كنى دشمنان را * رگ و پى در اندام افعى و ارقم

دم ناى رويين تو چون برآيد * بدانديش را برنيايد دگر دم

وزان هندوى تيغ زهرآب‌خورده * چو يخ بفسرد در عروق عدو دم

تو آن شهريارى كه از تيغ و تيرت * فروشد برآوردهء زال رستم

گويى كه ماه و مشترى از جرم آسمان * تحويل كرده‌اند به باغ خدايگان

وز ماه و مشترى ستد آن خاك پرنگار * نورى عجيب صورت و شكلى بديع‌سان

نىنى كه ماه و مشترى از وى ربوده‌اند * در روشنى فزونى و در نيكويى توان

گويى كه بوستان بهشتست بر زمين * رضوان به ماه و مشترى آگنده بوستان

مرجان عود سوز در او شاخ نسترن * ميناى مشك‌ساى در او برگ ضيمران

باد اندرو وزيده ز پهناى آسگون * ابر اندرو گذشته ز بالاى قيروان

در دست باد عنبر ناياب بىقياس * در چشم ابر لؤلؤ شهوار بيكران

نسرين و ارغوان ز سرلشكر سمن * بر آسمان كشيده علمهاى پرنيان

و آن آب نيلگون معكن گمان برى * ماليده قرطه‌ايست ز فيروزه بهرمان

گويى كه باد سودهء سوهان آژده * گاهى زند به صيقل و گاهى زند بسان

از دانش وز جان اثرى نه درو ولى * از نيكويى چو دانش و از روشنى چو جان

و آن قصر كوه‌پيكر انجم‌لقا درو * پهناى خاك دارد و بالاى آسمان

ز آسيب چنبر فلك اندر فراز او * بر كنگره خميده رود مرد پاسبان