مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥١٢

در مدح سلطان گويد

در حريم تو اگر نقش شود صورت شير * بند پولاد شود پنجهء او را دنبال

آب سيل ارچه كند قوت و با سهم بود * تا نياسايد جايى نشود آب زلال

شاخ باريك جداگانه درختى نشود * تا نبرندش و جايى ننشانند نهال

مشترى را كه همه سعد جهانست ازو * هم تغير رسد از جرم سپهر و اشكال

گاه مسعود بود ذات وى از سعد شرف * گاه منحوس بود جرم وى از نحس و بال

بيم و آمال شها در عقب يكدگرند * گه ز آمال رود بيم و گه از بيم آمال

آدمى گرچه ز چنگال هزبرست به بيم * هم به زر گيرد و تعويذ كند آن چنگال

صوف مصرى و جوال ارچه ز پشمند به اصل * صوف مصرى نبود گاه بها همچو جوال

اندر آن وقت كه قتال زند نعرهء جنگ * تيغ بىبازوى قتال درآيد به قتال

انجم از چرخ درآرند دليران به كمند * گرد بر چرخ فشانند ستوران به نعال

تيغ خونريز ز بس رخنه شود سيمين‌سين * رمح خونخوار ز بس رنجه شود زرين دال

سله گردد ميدان و در او مار كمند * بيشه گردد خفقان و در او شير غزال