مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥١٠

و له ايضا

و له ايضا

و له ايضا

ز نور قبهء زرين آينه تمثال * زمين تفته فروپوشد آهنين سر بال

فروغ چتر سپهرى به يك درخشيدن * به سنگ زلزله اندر زند به گاه زوال

درر چو لاله شود لعل در ميان صدف * چو آب موج زند سيم در مسام جبال

ز شاخ برگ گل مشكبوى پروين رنگ * به شكل پروين بر آسمان كشد اشكال

ز خويد سبز نگردد همى سرين گوزن * ز لاله سرخ نگردد همى سروى غزال

طيورگاه پريدن ز تابش خورشيد * همىكنند به منقار آتش از پروبال

ز نور تابش خورشيد لعل‌فام شود * سروى آهوى دشتى چو آتشين خلخال

چو گرم گردد آب از هواى آتش طبع * بشيزه نرم شود بر مسام ماهى وال

گمان برى كه سموم كشنده هر ساعت * ز خشم شاه كند بر زمانه استعجال

طغان شه ابن مؤيد كه خواندش گردون * خدايگان عجم شهريار نيك خصال

هلال شكل ز نعل سمند او گيرد * از اين سبب ز كسوف ايمنست شكل هلال

ستاره لفظش خوانند و آسمان مركب * به گاه قول و معانى به وقت جنگ و جدال

فروگرفتن و بيرون گذاشتن عجبست * ستاره از سر كلك آسمان به تاب دوال

ايا شهى كه به هنگام كين رسول اجل * ز خنجر تو برد روزنامهء آجال

شدست قابض ارواح تيغ هندى تو * چنان كه نقش نگين تو مقصد آمال

گر اژدها برود بر طريق لشكر تو * نهان كند ز نهيب تو مهره در دنبال

بدانگهى كه چو شيران يلان آهن‌پوش * برون شوند خروشان همال پيش همال

ز بهر كين زره تنگ حلقه درپوشند * به جاى پوست در ارحام مادران اطفال

هوا چو بيشهء الماس گردد از شمشير * زمين چو پيكر مفلوج گردد از زلزال

چنان گريزد دشمن كه شير رايت او * ز هيبت تو نجنبد مگر به شكل شكال

چو گرم گردد ز آشوب فتنه مركب تو * به جاى خوى ز مسامش برون جهد پروبال

ستاره در روش چرخ چون كند به خروش * زمين به تارك ماهى فروبرد به نعال

مخالف تو اگر تير در كمان راند * چو خارپشت سر اندر كشد به تير نصال

پس از نبرد تو مر كشتگان تيغ تو را * به جاى خون رود الماس‌ريزه از قيفال