مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٠٦

ايضا در مدح سلطان گويد

دانهء نارش با من چو درآمد به سخن * ناردان كرد دلم را ز غم آن دانهء نار

اى خداوندى كز علم تو و بخشش تو * دانش و خواسته نزد تو عزيز آمد و خوار

چه روز بود كه آن ماه‌روى سيمين‌بر * به رسم تعبيه بيرون گذشت با لشكر

بلارك گهر آموده داشت اندر كف * حمايلى به زر خسروانه اندر بر

به رنگ چهرهء من بر حمايلش كوكب * چو آب ديدهء من بر بلاركش گوهر

به روى ماه به راز تيره‌شب نموده نگار * به سيم خام به راز زر پخته بسته كمر

عقيق‌فام شد از گونه كوكب سپرش * ز بس‌كه عكس برون داد روى او به سپر

خيال آن لب گوهرنمايت اى شبه زلف * پديد كرد مرا در دو ديده كان گهر

طلب كنم شكن زلف تو ز ديدهء خويش * ازآن‌جهت كه به دريا درون بود عنبر

چنان به جان من اندر نشسته‌اى گويى * كه از خيال تو دارد نهاد من پيكر

خيال عبهر مشكينت اى صنم بنمود * در آتش دل من بوستان پرعبهر

نه بس بود كه مرا عشق تو گرامى كرد * به معجزات گرامى خليل پيغمبر