مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٥٠٠

و له ايضا

گمان برى تو ز بس سبزى و ز بس سرخى * كه سبزى از خط يارست و سرخى از لب يار

بسان مهرهء مارست شكل لاله از آن * به شكل مار درآيد به دشت سيل بهار

اگر ز مار همى مهره خاست از چه سبب * كنون ز مهره همىخيزد اين شگفتى مار

ستارگان به مجره درست پندارى * گل سپيد و بر او آب ابر برده نگار

دريد پيرهن سبز غنچه بر گل زرد * چنان كه طوطى در زعفران زند منقار

ز باد چفته شود برگ زرد گل گويى * مگر كسى به سنان كج همىكند دينار

صبا به‌سوى گل سرخ برد وقت سحر * سماع بلبل روشن روان ز شاخ چنار

تصوفست همانا طريقت گل سرخ * كه بر سماع بدريد جامه صوفىوار

دريده لاله تو گويى نقاب زنگارى * چو شمع سوزان مومش سرشته با زنگار

گمان برى تو كه از زخم بازوى خسرو * سنان لعل ز خفتان سبز كرده گذار

ابو الفوارس خسرو طغان شه آن ملكى * كه شاهى از اثر جاه او برد مقدار

خدايگانى كز قدر و جاه و بخشش اوست * مدار چرخ و سكون زمين و موج بحار