مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٩٦

و له ايضا

تخت سقلاطون گشايد ابر قارى در چمن * فرش بوقلمون نمايد باد مشكين برشمر

دشت طوطى رنگ و ياد دو لب شكر لبان * عاشقان را در حديث آرد چو طى را شكر

سوسن آزاده را عارض بيارايد به سيم * ياسمين زرد را پيرايه بربندد ز زر

هر تلى را لاله‌زارى روى بنمايد فراخ * هر گلى را زندبافى تنگ در گيرد به بر

برفرازد پيلگوش از بوستان سيمين سنان * بر سر آرد گلستان از زردگل زرين سپر

باد عنبر پاش گردد وندران عنبر عبير * شاخ ميناپوش گردد وندران مينا درر

عود و عنبر دخنه سازد باد مشكين در هوا * در و مينا برفشاند برگ و باران بر شجر

غرقه گردد بامدادان هر ستاك گلبنى * بر مثال خاطر مداح مير اندر گهر

گر به ياد مهر او صورت به سنگ اندر كنى * بىگمان از ياد مهرش جان پذيرد آن صور

اندر آن وقتى كه باشد در صف ناوردگاه * از سنان نيزهء خطى روانها در خطر

نم نگيرد چشم مرد از شرم هم گوهر وليك * خون چنان راند كه در شمشير نم گيرد گهر

بر كمرگاه سواران بگذراند شست تو * هر خدنگى كان بهيجا برگشادى از كمر