مجمع الفصحاء ( فارسي ) — الجزء ١، الصفحة ٤٩٢

در مدح سلطان طغان شاه و فتح سيستان گويد

بمان اندرين دولت و ملك چندان * كجا آب حيوان برآيد ز اخگر

همايون جشن عيد و ماه آذر * خجسته باد بر شاه مظفر

اگر خورشيد بودى دست رادش * شدى جرم زمين ياقوت احمر

زمين باران جودش گر بيابد * به جاى سبزه رويد از زمين زر

به دربند سجستان او چها كرد * مثال كردهء حيدر به خيبر

ز بانگ كوس غران چشم كودك * همى احول شد اندر بطن مادر

ز بيم جان همى تن كرد پنهان * چو دراج از پس خسها غضنفر

زمين درياى موج‌افكن شد از خون * در او كشتى سوار و كشته لنگر

اجل بازو زنان هر سو همىشد * به خون اندر چو مردان شناور

ز شه برجى قضا را چرخ‌وارى * ملك را يافت در ميدان برابر

ز خون شمشير هندى بر كفش لعل * ز خوى خفتان رومى بر تنش تر

چو آتش چرخ را پر كرد و بشتافت * كز آتش بيند او پاداش و كيفر

بزد بر بارهء برگستوان‌دار * خدنگى راست رو برگستوان در

ز زخم تير تا پاى خداوند * به دستى مانده بد يا نيز كمتر

ملك چون سرو و گل نازان و خندان * نشاطى باد پايى خواست ديگر

تهور گرنه بد بودى ز شاهان * نه جوشن داردى در كين نه مغفر

شجاعت هديه‌يى باشد خدايى * يلان را در دماغ و دل مستر

كسى را در جهان دامن نگيرد * به شخص فربه و بالاى منكر

ز حرص كين برون ناكرده خفتان * ز خون دشمنان ناشسته خنجر

ز خون خوردن دلت ناسير ليكن * ز خون در خنجرت سيراب گوهر

ز خفتان معصفر بند بگشاى * ز ساقى باده‌يى بستان معصفر

به جاى جوشن اندر پوش قاقم * به جاى نيزه بر كف گير ساغر

قدح بر كف نه و عبهر همى بوى * برافروز آذرى چون چشم عبهر